15-03-09

The International

the international 2They control your money. They control your government. They control your life. And everybody pays.

Korte inhoud: Louis Salinger is een agent van Interpol die een wereldwijde samenzwering in de bankensector op het spoor is. Het doel van Salingers onderzoek is de International Bank of Business and Credit (IBBC), die zich schuldig maakt aan het witwassen van geld, wapenhandel en de destabilisatie van regeringen. Bij zijn onderzoek wordt hij geholpen door Eleanor Whitman, een openbare aanklager uit New York. Samen volgen ze het spoor van het geld, dat hen van Berlijn over Milaan en New York naar Istanbul brengt.

Recensie: The International kon op geen beter moment uitkomen: een thriller over banken die niet helemaal volgens de regels werken net op het moment dat er een wereldwijde kredietcrisis aan de gang is. Qua timing kan dat tellen. Normaal gezien zou The International echter vorige zomer al moeten uitgekomen zijn, maar door enkele slechte testscreenings werd de release verschoven naar dit voorjaar zodat er reshoots met meer actie konden worden gefilmd. Helaas is met deze nieuwe opnames het niveau van The International niet spectaculair gestegen en de film zit dan wel vol goede bedoelingen, maar de uitwerking hinkt een beetje achterop.

Nochtans ligt dat niet aan de Duitse regisseur Tom Tykwer, die na o.a. het energieke Lola Rennt en de romanverfilming Perfume, opnieuw laat zien dat hij wel degelijk weet hoe hij met een camera moet omgaan. Dat resulteert in een aantal fraaie scènes, zoals een shoot-out in het Guggenheim Museum in New York waar Tykwer optimeel gebruik maakt van het moderne interieur met veel glas en staal om een spannende actiescène te draaien.

Ook aan de prestatie van Clive Owen valt weinig op af te dingen. De Britse acteur, die ooit getipt werd voor de rol van James Bond, toont hier dat hij misschien niet zo flexibel en energiek is als een Jason Bourne of Ethan Hunt, maar dat hij toch een actiefilm kan dragen. Owen speelt zijn rol met de juiste flair en weet Louis Salinger ook een kwetsbare kant mee te geven.

the international 1

De vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Naomi Watts en haar hebben we al in veel betere doen geweten. Het lijkt Watts allemaal niet echt te interesseren wat er met haar personage Eleanor Whitman gebeurt en ze levert een vlakke prestatie af. Toegegeven, haar rol heeft ook bijzonder weinig om het lijf en veel meer dan achter Clive Owen aanhollen moet Watts niet doen. Haar rol had dan ook even goed weggelaten kunnen worden zonder dat het verhaal zou instorten.

En daarmee komen we bij het belangrijkste euvel van The International, namelijk het zwakke scenario van debutant Eric Singer. The International begint meteen met een moord waarbij je als kijker niet weet wat er gebeurt, laat staan wie er vermoord wordt. Ook later krijg je weinig uitleg en de personages vliegen de halve planeet rond (Berlijn, Luxemburg, Frankrijk, Milaan, New York en Istanbul) waardoor de film af en toe meer een toeristisch promofilmpje lijkt. Met al dat gereis lijkt het wel of er veel gebeurt, maar eigenlijk is dit niet echt zo.

the international 3

Het uitgangspunt van The International is nochtans niet onaardig, maar het basisidee wordt niet echt goed uitgewerkt, zodat het verhaal nooit echt goed op gang komt, te langzaam wordt verteld en er te veel wordt verteld in een te korte tijdspanne. Het geheel is ook onevenwichtig, want wordt je in bepaalde scènes overladen met informatie, dan gebeurt er in andere scènes amper iets. Jammer, want met een beter script, was uit dit interessante idee veel meer te halen.

Kortom, hoewel The International zeker goede momenten heeft, de schietscène in het Guggenheim Museum is één van de betere van de afgelopen jaren, gaat de film finaal ten onder aan een overambitieus script. Zelfs een charismatische Clive Owen en een bekwame Tom Tykwer kunnen deze film niet boven de middelmaat doen uitstijgen.

Titel: The International
Jaar: 2008
Genre: thriller, actie
Regie: Tom Tykwer
Cast: Clive Owen (Louis Salinger), Naomi Watts (Eleanor Whitman), Armin Mueller-Stahl (Wilhelm Wexler), Ulrich Thomsen (Jonas Skarssen)
Quotering: imdb: 69
Mijn quotering: * * *
Officiële website: http://www.everybodypays.com/
Imdb: http://www.imdb.com/title/tt0963178/
Quotes:

Jonas Skarssen: What do you want?
Louis Salinger: I want some fucking justice.

21-02-09

The Reader

the readerKorte inhoud: Wanneer de 15-jarige Michael Berg op straat plots ziek wordt, wordt hij geholpen door Hanna Schmitz, een vrouw die dubbel zo oud is als de tiener. De volgende maanden brengt Michael ziek in bed door, maar wanneer hij genezen is, zoekt hij de vrouw op om haar te bedanken. De twee krijgen al snel een passionele, maar geheime affaire waarbij Michael Hannah voorleest uit de boeken die hij meebrengt uit school. Op een dag verdwijnt Hanna echter zonder directe aanleiding. Acht jaar later, in 1966, wanneer Michael rechten studeert, ziet hij Hannah opnieuw wanneer ze terechtstaat voor oorlogsmisdaden. Hanna blijkt tijdens de Tweede Wereldoorlog immers lid geweest te zijn van de SS en was de bewaakster van een kamp. In die hoedanigheid stuurde ze vele onschuldigen de dood in.

Recensie: Het minste wat je van regisseur Stephen Daldry kan zeggen is dat hij geen veelfilmer is: sinds zijn debuut Eight in 1998 heeft de man slechts drie andere films gemaakt. Dat zijn dan wel niet de minste, zo kreeg hij voor Billy Elliot (2000) meteen een oscarnominatie voor zijn regie. Met The Hours brak Daldry echt door in 2002, met 9 oscarnominaties (waarvan enkel winst voor Nicole Kidman als beste actrice). Veel van zijn nominaties heeft Daldry dus nog niet kunnen verzilveren, maar hij is er wel steeds bij, en ook dit jaar heeft hij er met The Reader weer 5 op zak. Waaronder alweer die van beste regie: vier films maken en drie nominaties, het zijn cijfers waar Uwe Boll alleen van kan dromen.

Stephen Daldry wist in 2003 Nicole Kidman naar haar eerste (en voorlopig enige) Oscarwinst te loodsen, en de grote vraag van The Reader is of hij hetzelfde kan doen met Kate Winslet. Krijgt Winslet overal lof voor haar rol in The Reader, dan heeft het er overigens lang naar uitgezien dat Nicole Kidman met de rol zou gaan lopen. Gelukkig voor Winslet werd Kidman zwanger en kon Daldry met Winslet zijn eerste keuze voor Hanna Schmitz bij de producenten doordrukken.

the reader 1

En gelukkig maar, want The Reader is vooral Kate Winslets film. Vanaf de eerste momenten dat ze in beeld komt, zuigt de Britse alle aandacht naar zich toe. Ze staat ongelooflijk sterk te acteren en weet de twijfel van haar personage perfect weer te geven. De actrice krijgt overigens uitstekend weerwerk van haar twee mannelijke collega’s David Kross en Ralph Fiennes die resp. de jonge en oude Michael Berg spelen. Haar zesde Oscarnominatie heeft Winslet dus absoluut niet gestolen, maar de rol van Hanna Schmitz valt inderdaad misschien beter in de categorie ‘beste bijrol’, zoals sommigen beweren.

Het scenario van David Hare, gebaseerd op een bestseller van Bernhard Schlink, zit vakkundig in elkaar en wisselt scènes uit verschillende tijdsperiodes af. De film speelt zich o.m. af in 1995, 1985, 1966 en de jaren ’50 van Duitsland. Roger Deakins en Chris Menges zorgen andermaal voor de juiste cinematografie en ook de rustige muziek van Nico Muhly verdient een vermelding.

the reader 2

Een van de taglines van de film luidt “behind the mystery lies a truth that will make you question everything you know” en dat is eigenlijk een uitstekende samenvatting van The Reader. Deze film roept immers heel wat vragen op en geeft het publiek heel wat zaken mee naar huis om over na te denken. Is bv. Hanna Schmitz doorslecht omdat ze tijdens de Tweede Wereldoorlog de Nazi’s hielp? Of maakte ze de verkeerde keuzes op het verkeerde moment?

Ron Rausenbaum, de auteur van ‘Explaining Hitler’, omschreef de film dan ook al als de “worst Holocaust movie ever”. Joodse groeperingen willen ook een ban op de film omdat het personage Hanna Schmitz te sympathiek wordt voorgesteld. The Reader is echter geen Holocaustfilm, natuurlijk spelen deze afschuwelijke gebeurtenissen een rol in de film, maar eerder is dit een film over een liefde tussen twee mensen, die een fatale afloop kent door de keuzes die een van hen voordien maakte. Of zoals Roger Ebert het stelde: “it is a movie about lacking the courage to speak when we should. That’s something I think we can all identify with”.

Kortom, The Reader is een aangrijpende film die begint als een liefdesverhaal tussen een tiener en een veel oudere vrouw, maar halverwege omslaat in een moreel dilemma tussen juist en fout. Een krachtig verhaal waarin heel sterk geacteerd wordt. The Reader roept vele complexe vragen op, maar vermijdt simpele antwoorden. Dit is nu al een van de films van 2009.

Titel: The Reader
Jaar: 2008
Genre: drama
Regie: Stephen Daldry
Cast: David Kross (jonge Michael Berg), Kate Winslet (Hanna Schmitz), Ralph Fiennes (oude Michael Berg), Bruno Ganz (professor Rohl), Lena Olin (Rose Mather / Ilana Mather), Volker Bruch (Dieter Spenz)
Quotering imdb: 78
Mijn quotering: * * * *
Imdb: http://www.imdb.com/title/tt0976051/
Officiële website: http://www.thereader-movie.com/
Quotes:

Michael: I'm not frightened. I'm not frightened of anything.The more I suffer, the more I love. Danger will only increase my love.It will sharpen it, forgive its vice. I will be the only angel you need.
You will leave life even more beautiful than you ended it. Heaven will take you back and look at you and say: Only one thing can make a soul complete and that thing is love.

23-11-08

Changeling

changelingTo find her son, she did what no one else dared.

Korte inhoud: De alleenstaande Christine Collins woont samen met haar zoon Walter in Los Angeles. Wanneer Christine op een dag van haar werk thuiskomt, is haar zoontje spoorloos verdwenen. De vrouw stapt radeloos naar de politie maar stuit op een muur van onbegrip en incompetentie. Enkele maanden later wordt Walter teruggevonden, maar Christine houdt bij hoog en laag vol dat het kind niet haar zoon is, en ze zal niet rusten voor ze de echte Walter Collins heeft teruggevonden, ook al wordt ze tegengewerkt door de LAPD.

Recensie: In mei was Clint Eastwood met Changeling al present op het filmfestival van Cannes waar de film het in de strijd om de Gouden Palm met amper twee stemmen zou hebben moeten afleggen tegen het Franse Entre Les Murs. Volgens scenarist J. Michael Straczynski is dit te wijten aan het feit dat de jury niet geloofde dat Changeling gebaseerd is op waargebeurde feiten en dat de LAPD Christine Collins nooit zo zou behandelen als in de film.

Het verhaal mag dan wel onwaarschijnlijk zijn, maar Straczynski weet waarover hij praat aangezien hij het verhaal van Christine Collins tot op het bot heeft uitgespit. De man leerde voor het eerst over haar zaak van een bron op het stadhuis van Los Angeles. Deze was tijdens een opruiming op documenten gestuit over de Wineville Chicken Coop Murders, die een twintigtal kinderen vermoordde samen met zijn 14-jarige handlanger. Straczynski nam de dossiers mee naar huis en deed meer dan een jaar uitgebreide research over deze zaak.

Op amper elf dagen tijd schreef de scenarist van o.a. “Babylon 5” een eerste versie van het scenario. Straczynski claimt dat 95% van het scenario komt van getuigenissen, documenten, briefwisseling en artikels uit de periode waarin de film zich afspeelt. Vaak komen de dialogen uit Changeling rechtstreeks uit authentieke rechtbankverslagen. De producenten waren zo tevreden met het script dat ze geen aanpassingen vroegen, wat hoogst uitzonderlijk is.

changeling 1

Het scenario is verrassend simpel en rechtlijnig en dat is een van de grote krachten van Changeling. De film begint als een verhaal over de ontvoering van een kind, maar gaandeweg ontpopt hij zich tot een horrorprent om te eindigen als een rechtbankdrama. Het ongewone verhaal van Christine en Walter Collins nodigt uit om te focussen op de gruwelheden, maar het geheel blijft verrassend sober en ingetogen.

Centraal in de hele film staat vooral de zoektocht van een alleenstaande moeder naar onafhankelijkheid in een wereld die vooral gedomineerd wordt door mannen. Even belangrijk in het geheel is de toestand van de LAPD eind jaren ’20, begin jaren ’30. In deze periode werd het politiekorps gedomineerd door corruptie, samenzwering, afpersing en geweld. Het is een van periodes waarin Los Angeles en de VS minder trots op zijn.

changeling 3

De rol van Christine Collins is er eentje waar veel actrices een arm voor zouden geven, en o.a. Reese Witherspoon en Hilary Swank hadden hun zinnen gezet op de rol. Op aanraden van producent Ron Howard koos Clint Eastwood echter al snel voor Angelina Jolie. Howard vond immers dat Jolies look het meest geschikt was voor de periode waarin de film zich afspeelt.

Jolie stelt dan ook niet teleur in Changeling en zet de radeloze Christine Collins op een doorleefde manier neer. De actrice kon daarvoor voldoende uit haar eigen leven putten aangezien net voor de opnames haar moeder was overleden, en ze tijdens de opnames vernam dat ze opnieuw zwanger was. Jolie mag in Changeling veel snotteren, roepen en tieren, en dat is het soort rollen waar je hier en daar wel een prijs mee kan winnen. Een Oscarnominatie zou niet onterecht zijn, maar de competitie wordt met o.a. Meryl Streep en Kate Winslet enorm zwaar.

changeling 2

John Malkovich speelt priester Gustav Briegleb die Christine Collins helpt in haar zoektocht. De LAPD wordt gespeeld door Michael Kelly, Colm Feore en Jeffrey Donovan en het kwaad wordt vertegenwoordigd door Jason Butler Harner. Eastwood toont zich andermaal een uitstekend acteursregisseur en hij weet uit alle leden van zijn cast prima prestaties te puren. Verder valt nog de uitstekende cinematografie van Tom Stern, die voor de zesde keer met Eastwood samenwerkt te vermelden. De sobere muziek is geschreven door Eastwood zelf.

Clint Eastwood heeft onlangs te kennen gegeven dat hij met onmiddellijk ingang stopt met acteren, maar dat hij nog wel van plan is te blijven regisseren. Een nieuwe Million Dollar Baby is Changeling niet, die was immers nog net iets beter, maar Changeling haalt een hoog niveau, met prima vertolkingen en verveelt ondanks zijn 141 min. nooit. Een van de betere films van 2008.

Titel: Changeling
Jaar: 2008
Genre: drama, misdaad
Regie: Clint Eastwood
Cast: Angelina Jolie (Christine Collins), Gattlin Griffith (Walter Collins), John Malkovich (Gustav Briegleb), Michael Kelly (Lester Ybarra), Colm Feore (James Davis), Jeffrey Donovan (J.J. Jones), Jason Butler Harner (Gordon Northcott)
Mijn quotering: * * * *
Quotering imdb: 81
Imdb: http://www.imdb.com/title/tt0824747/
Officiële website: http://www.changelingmovie.net/

18-11-08

Baby Mama

baby mama 1Would you put your eggs...in this basket?

2008 is ontegensprekelijk het jaar van de veelzijdige Tina Fey, daar verandert een tweede plaats in Entertainment Weekly’s ‘25 Entertainers of the Year’ na Robert Downey jr. niets aan. Ook al is de 38-jarige Fey in Europa misschien (nog) niet zo bekend, in haar thuisland was ze dit jaar niet uit de spotlights weg te slaan. Zo was ze als schrijver een van de drijvende krachten achter de scenaristenstaking en was ze niet te beroerd om zelf mee te betogen. Voor en na de staking was Fey als actrice te zien in haar eigen sitcom "30 Rock" die in september 2008 7 Emmy Awards won.

Ondertussen loopt sinds 30 oktober het derde seizoen van “30 Rock”, waarvan de tweede aflevering ‘Believe in the Stars’ ontzettend sterk is. Tussen de opnames van “30 Rock” kroop Fey ook nog in de huid van de republikeinse running mate Sarah Palin en hielp ze met haar sketches het televisiemonument "Saturday Night Live" rehabiliteren (meer daarover hier). Bovendien tekende Fey vorige maand een contract van 5 miljoen dollar met uitgeverij Little, Brown & Company die haar eerste boek zullen uitbrengen.

En als dat nog niet genoeg is, stond Fey eind april een week op de eerste plaats in de Amerikaanse box office met de komedie Baby Mama, die deze week in België uitkomt. De film wist in de VS zijn budget van 30 miljoen dollar terug te verdienen met een opbrengst van 60 miljoen dollar, en dat mag gezien de relatief onbekende cast en regisseur een succes genoemd worden. Aanvankelijk was overigens niet gepland Baby Mama uit te brengen in de Belgische bioscopen (de dvd zou rond 15 oktober uitkomen, maar is nu verschoven naar 16 april 2009). Waarom de film uiteindelijk toch nog een Belgische release krijgt (zij het alleen in Antwerpen, Brussel en Hasselt), is niet echt duidelijk.

baby mama 1

Tina Fey speelt de succesvolle zakenvrouw Kate Holbrook, die op haar 37ste plots tot het besef komt dat er meer is in het leven dan carrière maken. Kate wil graag een kind, maar haar dokter slaat deze droom meteen aan diggelen door te zeggen dat ze niet zwanger kan worden. Omdat een adoptieprocedure een werk van zeer lange adem is voor een alleenstaande vrouw, gaat Kate op zoek naar een geschikte draagmoeder.

Via een advertentie ontmoet ze Angie Ostrowiski, een blonde arbeidster uit Philadelphia die alle clichés over haar haarkleur graag bevestigt en in ruil voor een vette cheque Kates kind wil dragen. Wat Kate niet had voorzien is dat Angies relatie met sukkel Carl Loomis afspringt en ze zich daardoor genoodzaakt ziet de dakloze Angie in huis te halen. De twee vrouwen blijken twee totale tegenpolen, en Angie Ostrowiski zet het gestructureerde leven van Kate Holbrook volledig op haar kop met haar chaotische manier van leven.

baby mama 8

Het grote pluspunt van Baby Mama is de komische chemistry tussen Tina Fey en Amy Poehler die Angie Ostrowiski speelt. Beide actrices zijn begonnen bij de het improvisatiegezelschap Second City en zetten daarna hun eerste stapjes in de televisiewereld bij “Saturday Night Live”. Dat ze elkaar al jaren kennen en perfect op elkaar zijn ingespeeld, zie je dan ook op het scherm. Hun scènes zijn een genot om naar te kijken en schoolboekvoorbeelden van een perfecte komische timing.

Het probleem van Baby Mama is echter het te flauwe scenario van Michael McCullers, die tevens de regie voor zijn rekening neemt. McCullers maakt met deze film zijn regiedebuut nadat hij eerder o.a. scripts voor Thunderbirds, Austin Powers en — daar heb je het weer — “Saturday Night Live” schreef. Het scenario komt nergens echt van de grond en McCullers blijft overal op veilig spelen, terwijl er heel wat scherpere randjes in de film konden zitten zonder daarbij te moeten overdrijven. Het is jammer dat Fey niet zelf het scenario heeft kunnen schrijven, zoals ze dat in 2004 deed voor Mean Girls met Lindsay Lohan.

baby mama 3

In de bijrollen zie je verder nog de geweldige Steve Martin als de new age-baas van Fey en Sigourney Weaver, die last heeft van een te productieve baarmoeder en met de glimlach de grappen over ageing women weerstaat. Maura Tierney als Feys zus en Greg Kinnear als love interest hebben dan weer te weinig gekregen om iets grappig mee te doen.

Het einde van Baby Mama is voorspelbaar en te zoet voor woorden, maar films met twee grappige vrouwen in de hoofdrol (en niet als sidekick van een mannelijke hoofdrol) zijn een zeldzaamheid in de filmwereld. Tina Fey en Amy Poehler verdienen een tweede kans met een beter scenario want uiteindelijk was het voor de Ben Stillers, Steve Carrells, Jim Carreys en andere Adam Sandlers ook niet onmiddellijk prijs.

Titel: Baby Mama
Jaar: 2008
Genre: komedie
Regie: Michael McCullers
Cast: Tina Fey (Kate Holbrook), Amy Poehler (Angie Ostrowiski), Steve Martin (Barry), Sigourney Weaver (Chaffee Bicknell), Greg Kinnear (Rob Ackerman), Dax Shepard (Carl Loomis)
Quotering: imdb: 61
Mijn quotering: * * * ½
Imdb: http://www.imdb.com/title/tt0871426/
Officiële website: http://www.babymamamovie.net/

12-11-08

Quantum of Solace

quantum of solace 2Korte inhoud: Na het verraad en de zelfmoord van Vesper Lynd gaat James Bond koortsachtig op zoek naar diegenen die hij verantwoordelijk acht voor de dood zijn geliefde. Hij komt op het spoor van milieugigant Dominic Greene die een Boliviaanse rebellenleider chanteert om een stuk land in handen te krijgen dat instaat voor de watervoorziening van Bolivia. Bonds pad kruist met dat van de mooie Camille die eveneens op zoek is naar Greene. 

Recensie: Deze Quantum Of Solace begint meteen waar de vorige Bondfilm Casino Royale twee jaar geleden eindigde en daarmee is het de eerste film uit de reeks die een rechtstreeks vervolg is op zijn voorganger. En Bond laat er geen gras over groeien want meteen in de allereerste scènes zien we hem in een glimmende zwarte bolide over stoffige Italiaanse weggetjes scheuren. Hij wordt achtervolgd door een peloton al even zwarte wagens met onbekende bestuurders. 

In deze openingsscène zit meteen ook het grootste mankement aan deze Quantum of Solace: regisseur Marc Forster heeft zeer weinig ervaring met actiescènes en dat is er helaas aan te zien, want de actie is rommelig en chaotisch. Het is overduidelijk dat Forster en co goed hebben gekeken naar de films rond Jason Bourne, maar je film vol gooien met allerhande achtervolgingen (auto, moto, speedboot, vliegtuig) staat niet garant voor een adrenaline-opstoot bij je publiek en wekt op den duur zelfs verveling op. 

quantum of solace 10

Doordat de ene na de andere spectaculaire actiescène zichzelf opvolgt, is er bijzonder weinig ruimte om de verschillende personages deftig uit te werken. Dat is misschien minder een probleem met James Bond zelf, aangezien iedereen 007 wel kent (maar het had toch interessant geweest hoe Bond emotioneel omging met de dood van Vesper Lynd). Het is vooral jammer dat bv. ook slechterik Dominic Greene niet echt uit de verf komt en daardoor een wat tamme villain is. Met zijn 106 minuten is Quantum of Solace de kortste film uit de reeks en een half uurtje langer voor de uitwerking van de personages had zeker gemogen. 

Nochtans doet Daniel Craig zijn stinkende best en tegenstanders moeten ook nu durven toegeven dat de Britse acteur echt wel een geschikte Bond is. Craig heeft van Bond een fysieke personage gemaakt dat niet altijd in kraaknette smokings rondhuppelt en dat maakt hem alleszins menselijker. Bond is een no-nonsense personage geworden, voor wie het niet uitmaakt of zijn martini shaken of stirred is.

quantum of solace 11

Trouwe fans zullen trouwens ook de regel 'Bond. James Bond' missen en ook het flauwe en enerverende titelnummer van Jack White en Alicia Keys doet geen eer aan de hele franchise. Ook de typische openingscredits waarin kronkelende vrouwenlichamen zich in beeld wurmen, zijn in deze Quantum of Solace een beetje flauw. De bombastische muziek van David Arnold is daarentegen omnipresent en past uitstekend bij de knallende actie op het scherm.

Zoals in elke Bondfilm is er ook in Quantum of Solace een portie vrouwelijke schoon aanwezig en dat komt deze keer vooral van het Oekraïense model Olga Kurylenko die de stoere Camille speelt (compleet met fout accent). Wat de functie van Gemma Arterton is, is mij niet geheel duidelijk en haar rol had best minder karikaturaal en groter gemogen.

quantum of solace 12

Het is jammer dat Quantum of Solace een ordinaire actiefilm is geworden in het genre van Crank en consoorten, en gezien de reputatie van de regisseur en voorganger Casino Royale was dat zeker niet verwacht. Marc Forster is een getalenteerd regisseur (getuige daarvan Monster’s Ball, Stranger Than Fiction, The Kite Runner en het ondergewaardeerde Stay), maar het actiewerk heeft hij (nog) niet in de vingers.

Quantum of Solace is zeker geen slechte film in zijn genre, maar de hooggespannen verwachtingen na Casino Royale weet hij niet in te lossen. Maar nu Bond zijn wraak beet heeft, mogen we ons in film 23 weer verwachten een een traditioneel losstaand verhaal. Zonder Marc Forster, want hij heeft  ondertussen in een interview laten weten dat hij past voor de regie: They did ask me if I wanted to come back for Bond 23, but I said no. I feel like I like to change genres and do different things so I passed on it."

Titel: Quantum of Solace
Jaar: 2008
Genre: actie, avontuur, thriller
Regie: Marc Forster
Cast: Daniel Craig (James Bond), Judi Dench (M), Olga Kurylenko (Camille), Jeffrey Wright (Felix Leiter), Mathieu Amalric (Dominic Greene), Giancarlo Giannini (Mathis), Gemma Arterton (agent Fields)
Quotering: imdb: 73
Mijn quotering: * * * ½
Officiële website: http://www.007.com/
Imdb:
http://www.imdb.com/title/tt0830515/
Quotes:

M: I thought I could trust you. You said you weren't motivated by revenge.
James Bond: I am motivated by my duty.
M: I think you're so blinded by inconsolable rage that you don't care who you hurt. When you can't tell your friends from your enemies, it's time to go.
James Bond: You don't have to worry about me.

10-08-08

WALL•E

wall-eAn Adventure Beyond the Ordinar-E

Korte inhoud: 700 jaar in de toekomst is de aarde niet veel meer dan een reusachtige vuilnisbelt. De mensen zijn honderden jaren geleden de ruimte in gevlucht en sindsdien ligt de aarde er troosteloos bij. De enige levende ziel op aarde is de robot WALL•E (Waste Allocation Load Lifter Earth-Class) die zich reeds honderden jaren bezighoudt met afval in blokken te persen om deze vervolgens op te stapelen. Zijn enige gezelschap is een kakkerlak, een dier dat niet klein te krijgen is. Op een dag verschijnt er echter een enorm ruimteschip aan de horizon met aan boord de robot EVE (Extraterrestial Vegetation Evaluator). Zij is naar de aarde gezonden om sporen van nieuw leven te zoeken. De eenzame WALL•E is op slag verliefd op EVE.

Recensie: Er zijn nog zekerheden in het leven, namelijk dat filmstudio Pixar met hun films keer op keer de grenzen van de animatiefilm verlegt. Aan het al zeer indrukwekkende lijstje van Toy Story, A Bug's Life, Toy Story 2, Monsters Inc., Finding Nemo, The Incredibles, Cars en Ratatouille, mogen we nu ook WALL•E  toevoegen, meteen de beste film uit het rijtje en nu al de grote kandidaat voor de beste film van het jaar.

Het eerste deel van WALL•E waarin de gelijknamige robot eenzaam en alleen op de aarde rondrijdt door een desolaat en stoffig landschap, levert immers de indrukwekkendste en mooiste minuten film van 2008. Opvallend is dit half uur praktisch volledig in stilte en zonder enige dialoog verloopt, we horen enkel omgevingsgeluiden en mechanische biepjes. Daardoor kan je ten volle genieten van de adembenemende graphics van het troosteloze landschap en het roestige uiterlijk van WALL•E dat tot in de kleinste details is uitgewerkt. Een nooit gezien visuele pracht waar je ten volle in stilte van kan en moet genieten.

wall-e 1

Hierna verplaatst de actie zich naar het ruimteschip AXIOM waar de mensheid zich gedurende honderden jaren heeft laten verwennen door een rist andere robots en zich te goed heeft gedaan aan vet voedsel en te weinig lichaamsbeweging waardoor de mensen als hulpeloze aangespoelde walvissen door het leven bewegen, niet meer in staat te wandelen. Vanaf dit moment in de film wordt zowel de actie als de humor opgedreven, want hoe mooi die eerste minuten ook zijn, je kan WALL•E natuurlijk geen 90 minuten over een verlaten aarde laten rondrijden.

Kenmerkend voor de films van Pixar is dat er geregeld mag gelachen worden en dat is in WALL•E niet anders. Zo maken we o.a. kennis met een stelletje robots die gek zijn geworden, het robotje M-O die aan kuisziekte lijdt of het drukke verkeer op het ruimteschip. De mensen van Pixar hebben ook nu weer talloze grapjes in hun film gestopt. Zo speelt WALL•E het stokoude computerspel Pong, lost EVE in een handomdraai een rubik kubus op en vliegt de Russische Sputnik-satelliet hopeloos verloren in de ruimte. Fans van Apple zullen ook heel wat verwijzingen aantreffen naar het bedrijf van Steve Jobs.

wall-e 3

In WALL•E vind je ook verschillende knipogen naar andere films terug. Zo is er het magnifieke ruimteballet van WALL•E en EVE waarvoor de inspiratie komt uit 2001: A Space Odyssee van Stanley Kubrick. En de automatische piloot van AXIOM, AUTO, is duidelijk een broertje van HAL uit 2001. AXIOM spreekt overigens met de stem van Sigourney Weaver, geen onbekende in ruimtelijke dimensies. En WALL•E vult zijn aardse dagen met het bekijken van de musical Hello, Dolly! (1969) van Gene Kelly. De beelden van de film met Barbra Streisand en Walther Matthau worden ook effectief getoond in de film en dat is meteen de eerste keer dat Pixar experimenteert met live action beelden, een techniek die ze in hun volgende films vast nog zullen gebruiken.

Tussen alle fraaie beelden en romantiek geeft Pixar ook nog een ecologische boodschap mee aan de kijkers, namelijk dat we meer zorg moeten dragen voor onze planeet vooraleer het te laat is. Ook de huidige consumptiemaatschappij wordt op de korrel genomen. Deze boodschap is duidelijk en altijd aanwezig doorheen de hele film, maar treedt nergens echt te prominent op de voorgrond. Daardoor slaagt WALL•E beter in zijn opzet dan ecothriller The Happening van M. Night Syamalan.

wall-e 2

Het is bijzonder knap hoe Pixar erin geslaagd is om WALL•E en EVE emoties te laten tonen, temeer omdat beide robots geen wenkbrauwen of mond hebben, wat doorgaans de twee belangrijkste hulpmiddelen zijn voor emoties in animatiefilms. De verhouding tussen beide robots is ontroerend mooi en ze hebben meer chemistry dan menselijke acteurs in veel films laten zien.

Kortom, de eerste veertig minuten van WALL•E zijn van een nooit geziene schoonheid, de rest is een meer dan degelijke animatiefilm. Met WALL•E heeft Pixar de lat opnieuw hoger gelegd, opvolger Up zal het volgend jaar zeer moeilijk hebben om dit te overtreffen. Maar laten we nu eerst genieten van dit pareltje.

Titel: WALL•E
Genre: animatie, komedie
Jaar: 2008
Regie: Andrew Stanton
Stemmen: Ben Burtt (WALL•E / M-O), Elissa Knight (EVE), Jeff Garlin (kapitein), Fred Willard (Shelby Fortright), MacIn Talk (AUTO), John Ratzenberger (John), Kathy Najimy (Mary), Sigourney Weaver (AXIOM)
Quotering: imdb: 87
Mijn quotering: * * * * ½
Officiële website: http://disney.go.com/disneypictures/wall-e/
Imdb: http://www.imdb.com/title/tt0910970/

03-08-08

The X-Files: I Want to Believe

x-files 2 posterBelieve again

Korte inhoud: Enkele vrouwen, waaronder een FBI-agente, verdwijnen op mysterieuze wijze in het ondergesneeuwde Virginia. De enige aanwijzingen die de speurders, FBI-agenten Mosley Drummy en Dakota Whitney, hebben zijn de visioenen van een helderziende voormalige pedofiele priester. Ten einde raadt roept Whitney de hulp in van Fox Mulder, door zijn jarenlange werk aan ‘The X-Files’ specialist in onopgeloste en bovennatuurlijke zaken. Mulder en  zijn voormalige partner Dana Scully, die nu arts is in een hospitaal, zijn echter al zes jaar weg bij de FBI. Aanvankelijk is Mulder dan ook niet happig om mee te werken, maar de figuur van de priester blijft hem intrigeren.

Recensie:The X-Files” was in de jaren ’90 een van de hoogtepunten op de televisie. Week na week schotelden bedenker Chris Carter en zijn scenaristen Mulder en Scully de vreemdste buitenaardse (en wetenschappelijke) zaken voor. De serie stond bekend om zijn spannende verhalen, goedgeschreven scenario’s, feilloze vertolkingen, meeslepende intriges, visuele pracht en speelde gretig in op de ongerustheid rond het nieuwe millennium.

In 2002 werd de serie na negen seizoenen opgedoekt, maar de fans werden onmiddellijk gerustgesteld want na The X-Files: Fight the Future uit 1998 zou er snel een tweede bioscoopfilm komen rond Mulder en Scully. Uiteindelijk duurde het nog zes lange jaren vooraleer deze tweede film er met The X-Files: I Want to Believe eindelijk kwam. En dat zou wel eens te lang kunnen blijken, want het huidige filmpubliek is niet opgegroeid met Mulder en Scully.

x-files 2 (9)

Carter probeerde dit op te vangen door van I Want to Believe een stand alone te maken, die ook kijkers zou aantrekken die nooit naar de serie gekeken hadden. Deze aankondiging zorgde voor ongerustheid bij de die hardfans want dat betekende dat de kenmerkende mythology van de serie niet aan bod zou komen in de film. In I Want to Believe zitten geen samenzweringen, marsmannetjes of vliegende schotels en daarmee verliest de franchise meteen een groot deel van zijn aantrekkingskracht.

De tegenvallende box officeresultaten lijken bovendien aan te geven dat dit wel eens een fatale keuze zou zijn: I Want to Believe lokt geen nieuwe kijkers en de fans blijven ontgoocheld achter met de enkele schaarse knipogen naar de serie, zoals de zonnebloempittenkauwende Mulder, de potloden in het plafond, de cameo van Carter en de zus van Mulder in het FBI-gebouw.

x-files 2 (8)

Let wel, I Want to Believe is zeker geen slechte film: hij is vakkundig gemaakt en visueel moet de film zeker niet onderdoen voor de serie (sneeuw zag er bv. nog nooit zo sfeervol uit). Het scenario — de plot was de afgelopen maanden een van de grootste geheimen in Hollywood — zit meer dan degelijk ineen en gaat alleen op het einde even de mist in.

Na zes jaar hebben Gillian Anderson en David Duchovny bovendien nog niets van hun chemistry ingeboet en hun samenspel is nog net zo goed als in de hoogdagen van de serie. Als fan is het dan ook heerlijk om een paar typische Mulder-Scully-dialogen zien te passeren. Ander humoristisch hoogtepunt is het gebruik van het kenmerkende deuntje wanneer een foto van president Bush wordt getoond.

x-files 2 (6)

Maar er is helaas te weinig wat I Want to Believe uittilt boven het merendeel van de andere hedendaagse thrillers, vervang de namen Mulder en Scully door twee andere namen en je hebt bijna precies dezelfde film. Er wordt te weinig gedaan met het feit dat Mulder en Scully eindelijk een koppel zijn en we hebben het raden naar wat ze de voorbije zes jaar gedaan hebben.

I Want to Believe valt tussen twee stoelen in: de film is te doorsnee voor de “X-Files”-leek en te weinig “X-Files” voor de fan. Het is een gemiste kans en de vraag is of Carter nog een nieuwe kans krijgt om Mulder en Scully een waardig afscheid te geven.

Titel: The X-Files: I Want to Believe
Jaar: 2008
Genre: thriller, mysterie
Regie: Chris Carter
Cast: David Duchovny (Fox Mulder), Gillian Anderson (Dana Scully), Amanda Peet (Dakota Whitney), Alvin ‘XZibit’ Joiner (Mosley Drummy), Bill Connelly (Joseph Crissman), Mitch Pileggi (Walter Skinner)
Quotering: imdb: 67
Mijn quotering: ***½
Officiële website: http://xfiles.com/
Imdb: http://www.imdb.com/title/tt0443701/
Quotes:

Dana Scully: This isn't my life anymore, Mulder. I'm done chasing monsters in the dark.

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende